Bazen yaşadıklarımı kabullenmek zorluyor beni. Ümitsizlik dalgası ruhumu sardıkça kabuğuma çekiliyorum.Varamadığım hedeflerim içimi acıtıyor.Biliyorum ki dibe vurmuş hayallerim aslında yok olan umutlarım.
Umutlarım yok oldukça içimdeki boşluk daha da büyüyor.Ruhum bedenimi hapsediyor sanki içimi daha da acıtan buğulu bir şarkı...Ne güzel söylüyor Candan Erçetin " Birçok giden memnun ki yerinden, çok seneler geçti çok seneler geçti dönen yok seferinden" Bu şarkıyı her dinlediğimde içimi bir hüzün kaplıyor.
Kendimle uğraşırken ülkemde olup bitenler içimi daha da acıtıyor..30 yıldır süregelen terör binlerce can aldı,binlerce anayı gözü yaşlı bıraktı. Her şehit cenazesinde yüreklerimiz bir kez daha dağlandı.Bitsin artık,bitsin diyorum.Televizyonu her açtığımda bugün kaç tane demek istemiyorum.
Kürt sorununu konuşmak için bir araya gelen Başbakan'la filancayı duymak istemiyorum.
Kürt sorununu konuşmak için bir araya gelen Başbakan'la filancayı duymak istemiyorum.
"Denilir ki gelincikler şehitlerin olduğu yerlerde açarmış"....Ama ben hiçbir yerde gelincik göremiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder