YENİDEN...

Bazen deniz gibi oluyorum. Kah fırtınalı,kah dalgalı bazen de dingin,sade ve sessiz.Sessizlik içinde kaybolmak ne güzel de rahatlatıyor insanı.Huzuru kendinde bulmak,ne büyük bir mutluluk.Kendinle yüzleşmek...Korkularınla,sevinçlerinle,mutsuzluklarınla yüzleşmek ve onlara sahip çıkmak.Ben bugün bunu yaptım.Her duyguma sahip çıktım, onları reddetmeden onlarla yaşamayı seçtim.Bütün duygularıma teslim oldum.Ben teslim oldukça içimdekiler beni birer birer terk etmeye başladı.Anladım ki içimde biriktirdiklerim, kabullenmediğim duygularım bende direnç oluşturuyor.Hayata teslim olmak,gelecek korkusu yaşamadan anı yaşayabilmek düğümleri çözen büyük bir anahtar.Şimdi teslimiyet zamanı,düğümlerin çözülme zamanı,hayatla barışma zamanı her şeye rağmen...Ve şimdi taşınma zamanı,iş bulma zamanı,zenginlik içinde yaşama zamanı,elindekini paylaşma zamanı...  

HAYALLER KIYIYA VURURSA...

Bazen yaşadıklarımı kabullenmek zorluyor beni. Ümitsizlik dalgası ruhumu sardıkça kabuğuma çekiliyorum.Varamadığım hedeflerim içimi acıtıyor.Biliyorum ki dibe vurmuş hayallerim aslında yok olan umutlarım. 

Umutlarım yok oldukça içimdeki boşluk daha da büyüyor.Ruhum bedenimi hapsediyor sanki içimi daha da acıtan buğulu bir şarkı...Ne güzel söylüyor Candan Erçetin " Birçok giden  memnun ki yerinden, çok seneler geçti çok seneler geçti dönen yok seferinden" Bu şarkıyı her dinlediğimde  içimi bir hüzün kaplıyor.

Kendimle uğraşırken ülkemde olup bitenler içimi daha da acıtıyor..30 yıldır süregelen terör binlerce can aldı,binlerce anayı gözü yaşlı bıraktı. Her şehit cenazesinde  yüreklerimiz bir kez daha dağlandı.Bitsin artık,bitsin diyorum.Televizyonu her açtığımda bugün kaç tane demek istemiyorum. 
Kürt sorununu konuşmak için bir araya gelen Başbakan'la filancayı duymak istemiyorum.

"Denilir ki gelincikler şehitlerin olduğu yerlerde açarmış"....Ama ben hiçbir yerde gelincik göremiyorum.

Yaşanmışlığın ardında hep bir sır...
Mevsimlere aldırmadan süzüldün, oluşacak boşluğu düşünmedin Ayşe teyze.Bilinmezliğe doğru yol aldın.Zorlu bir süreçti senin ki sanki ruhun vücuduna kustu,her şeyi bu bedende bırakırcasına.Öyleyse eğer ne iyi ettin Ayşe Teyze. Topraklar hızlı hızlı örterken seni kuvvetli bir yel esti üstüne.Bugün denizler üzgün,kuşlar kanatsız kaldı.Sana  da yakışmadı bu ölüm... Anneanneme  yakışmadığı gibi.Kaderiniz nasıl da benzedi... Biliyormusun, kızın,oğlun ve tüm sevenlerin hepsi cesur yürekti,Seni sevgi dolu uğurladı, beni tanmasan da ben de sevgiyle uğurladım seni.Bayramı geçirmeye bile tahammülün yoktu,bu kadar çabuk mu gitmek istedin sevdiklerine. 




İşte gün kararmak üzere günün de sonuna geldik anneanne... Gün geceye gebe kaldıkça 
soğuk bir gölge düşüyor yüzüne. Işık yansımıyor artık düşlerine, başka başka boyutlara yol alıyor ruhun... gecenin karanlığıyla gidiyor bilinmez uzaklara... ve o bilinmezlikte buluşacaksın sevdiklerinle. karanlıktasın ama kararsız değilsin kalbin duruyor biliyorum ama söyliyemiyorum.Biliyorum ki  tekrar atacak. Yanlızsın korkuyorsun çocuklarını istiyorsun onlar gelmeden olmaz diyorsun. Kalbinin yorgunluğu yüzüne vurmuş anneanne.Ölümün soğuk yüzü yoğun bakımdayken gitme...gitme ayrılma bizden kopamayız senden diyorum ama ayrılıyorsun bizden

HÜZÜNLERİMİN DAR AĞACINDA...
bir sıcak yüz aradım şu istanbul sokaklarında herkes yabancı,herkes dertli be anneanne.
ıskalanmış hayallerimle gözyaşlarım karışıyor,ne tarafa uzansam ellerim boş kalıyor zamansız yağan yağmur bulutu gibi kalbim karmakarışık oluyor ne düşüneceğimi ,ne yapmam gerektiğini bilmeden yaşıyorum,hüzünlerimin dar ağacına astım hayallarimi kurtulabilirsen çık da gerçekleştir kendini...

YAKIŞMADI....
Gezdiğin ,yürüdüğün topraklarda kır çiçekleri üzgün.
Dağlar hüzünlü 
Kuşlar öylesine uçuyor.Benim öylesine gezindiğim gibi.Gene düşünmeden edemiyorum.Yanlız gitmeni bu şekilde bizden koparılmanı.Kollarında serumlarla,buz gizi yatağında,Bütün organların ifas etmiş...Yakışmadı bu ölüm sana yakışmadı anneanneciğim... yakışmadı...Aylardır resimlerine bakmamaya çalışıyorumAma buğün göz göze geldik

Saçını tarıyorsun gözlerin tarağında kim bilir ne düşünüyorsun.Bu resmi 2001'de Ercan çekmişti. seni özlüyorum ama ne çare Sadece özlüyebiliyorum.

SEN Mİ SÖYLEDİN?...

simsiyah saçlar,beyaz çiçekli bir elbise ve yüzündeki o güzel gülüşe bir adım yaklaşmıştım ki birden uyandım.gerçek gibiydi çiçekler arasından gelişin.seni göremedim dedim güldün,seni seviyorum dedim dokundun,yeleğini aldım kızdın mı dedim bu mu dedin bunları nasıl söyledin beynim mi oyun oynadı yoksa oralarda herşeyi görebiliyormusun.gene gelip söylesene...

Bugün, Beşiktaş'a indim, anneanne
Seyretim giden bulutları, geçen gemileri,uçuşan martıları
Denizin maviliklerinde düşündüm durdum...
Nasıl son defa konuştun,nasıl son defa güldün?
Nasıl öldün?..diye
Nasıl bizi bırakıp gittin diye

 Bugün yaptığım bir telefon konuşması beni gerçekten üzdü bu konuşmaları dönem dönem yapıyorum.Söylemek istediğim çok şey oluyor ama susma hakkımı kullanmayı tercih ediyorum.Bunu yapma sebebim tamamiyle ilkelerimle alakalı.İnsanları incitmek bana hiçbir değer katmaz karşımdaki kim olursa olsun kırmamaya dikkat ediyorum.Boş bulunduğum anlar olmadı mı oldu tabi ama karşı taraf haksız olsa dahi çok üzülmüşümdür.telefon konuşmasından çıkan konuşmanın özetini şu cümlelerle tanımlasam yanlış olmayacak;
Bizde modadır ya fikir sahibi olmadan olaylara balıklama dalmak.Hakkında bilgi sahibi olmadığı şeyi aktarır, bundan da rahatsızlık duymaz.Karşısındakinin o konu hakkında bilgisi olduğunu önemsemez. Ya da kendi doğrularını   başkalarına zorla kabul ettirmeye çalışır.Çünkü her şeyi kendisi biliyordur. Kalkıp birde size öğüt verirse hiç şaşırmayın. Çünkü o büyük insandır.
Asla iyi ve güzel şeylerin olmasını istemez.Bencillik ruhunu hapsetmiştir.Bilakis güzel şeylerin olmasını engellemeye çalışır. İyi olmayı önemsemez çünkü böyle bir kavramdan haberi yoktur.Aşırılık, taşkınlık kanına işlemiştir.
Yaptığı hatalardan hiç pişmanlık duymaz.Çünkü o her zaman en doğrusunu yapar.İyilik yaptı mı mutlaka analtır hatta kafanıza kakar.Düşünmeden öğüt verir ama asla öğüt dinlemez.Bilgiye asla değer vermez.Aydınlanmak gibi bir derdi yoktur.Kulakdan duyduğu şeyleri kendine göre düzenleyip size aktarır.Gösteriş onlar için olmazsa olmazdır. Boş ve yararsız şeyleri kendine ilke edinir.Bolluk da ve darlık da, kazançlarından ihtiyacı fazlasını iyilik yolunda harcamazlar. Her türlü namussuzluğu yapar ama dürüst gibi davranmaktan kendini alamaz.İnsanların mahremiyetine asla saygı duymaz.




- 

YOKKEN VARMIŞ GİBİ DAVRANMAK


Güzel ülkemde her şeyin sahtesine o kadar alıştık ki...
Sahte sevgilere,dostluklara, parayla adam olduğunu zanneden, tükenmiş sahte insanlara...Bu kadar sahtelik içinde savrulurken dik durmak itiraf ediyorum zorluyor beni. Her şeye rağmen doğru kalmak her şeye rağmen gerçek kalmak ruhumu rahatlatsa da bu kadar aymazlığa isyan ediyorum.
Bu arada insanlar arasında yeni moda yokken varmış gibi davranmak.Kendini sahte dünyasına hapsetmiş bu insanlar herkesi kandırabilirler ama ya kendilerini...
Bu insanların aşağalık duyguları dünyalarını yönetir.Bu duygu onları kendileri olma hissinden uzaklaştırır.Kendini herkes içinde kötü hisseder.Diğer taraftan ukala olmaya devam eder.Yani yokken her şeyi varmış gibi davranır.Parası varmış gibi,evi varmış gibi...
Birde ikinci grup insan vardir.Nereden peydahlandığı belli olmayan paralarıyla insanlar üzerinde hüküm kurmaya çalışırlar.Geçmişlerinde parayla iyi ilişkileri olmamıştır.Para onlara sonradan gelmiştir bir anda kendini çok yükselmiş çok değerli hissederler.
Hangisi tehlikeli derseniz iki grup da. Hangisi daha ağır basıyor derseniz ikinci grup derim.
Etrafımda iki grup da mevcut.Bu insanları sözleri,davranışları o kadar ele verir ki bu eleverişten haberleri yoktur.Sizin zekanızı küçümseyip sizi aptal yerine koymaya çalışır karşısındaki bu durumu farketsede  susmayı tercih eder çünkü karşısındakini incitmek istemez.Onun için sadece kısa zamanda güzel ruhunu düzeltmesini arzu eder.Çünkü karşındaki bir insandır. Bütün insanlar gibi o da çok değerlidir.Kim bilir bu dünyaya hangi deneyim için geldi neyi arzulayıp buraya indi bunları düşünüp karşısındakini affeder.

Herkesin yaşam koşulları farklı bunun da evrende bir mantığı var mutlaka.yoksa ALLAH'ın kastı mı var bize.Hayatımızı kabul edip yaşadıklarımızı sindirebilsek kimsenin kimseden farkı olmadığını anlayabilsek her şey daha iyi olacak gibi.Ne dersiniz...

GÜZEL ANNE GÜZEL EĞİTİMCİ

Sevginin en yücesini anlatmaya kelimeler yeter mi bilmiyorum ama elimden geldiğince bugün ki yaşadıklarımı anlatmak istiyorum.Yavrusu ağladığı zaman onunla ağlayan,canı yandığında onunda canı yanan hiç bir karşılık beklemeden çok ama çok seven anneler bu yazıyı okuduklarında beni daha iyi anlayacaklar.
Bazı insanlar vardır ki bütün çocukları kendi yavrusu gibi görüp hepsine kol kanat gererler.İşte bende bugün böyle bir anneden bahsedeceğim.O hem bir anne hem bir Yaşam Koç'u hem de Pembe Mavi Anaokulu'nun yöneticisi.
Bundan da önemlisi berrak ruhu ile benim güzel arkadaşım Dilek.
Hayatım boyu öğretmenlere hep büyük saygı duydum.Onlar benim için ulaşılmazdır ve sevginin de saygının da en güzelini hak ederler.Bütün öğretmenlerin ellerinden öpüyorum bu vesileyle.
Bugün Ekin'i okula bırakmak için Pembe Mavi'ye uğradım.Biraz da Dilek'le oturdum.Tatilde olduğu için görememiştim.Biz otururken İdil adında güzel bir kız çocuğu geldi ağlıyordu Dilek onu kucağına aldı ve hemen sarılıp onu yatıştırmaya çalıştı bu arada onu sürekli öpüyordu.Dilek anne sefkati ile yaklaşmış iİil neden ağladığını bir çırpıda anlatmıştı. ANNESİNİ ÖZLEMİŞTİ güzel yavru. bu yüzden karnının ağrıdığını söylüyor yemek yemek istemiyordu.Dilek bu güzel kızı sakinleştirdi ve öğle yemeği yemesini sağladı.O an İdil'le Öğretmeni arasındaki iletişim anne çocuk ilşikisinden farksızdı.Hiç bir şey söylemedim.Sohbetimize devam ettik.Dilek için rutin bir olaydı ama bu durum beni derinden etkilemişti.
Herhalde iDİL'in ANNESİ bu 15 dakikaya sahit olsa eminim çok mutlu olurdu.Ben biliyorum ki Ekin orada güvenli ellerde.Anne sıcaklığının yaşatıldığı bu Anaokulu hem çağdaş hem de çok ucuza kaliteli hizmet vererek göz dolduruyor.Haftanın 5 günü ingilizce alan çocuklar 25-30 bin lira verilen okullara büyük fark atıyor.Her yıl gelişen ve büyüyen bu ANAOKULU'nun çağdaş eğitimi desteklenmeli.Onların çabalarına sahit olmak çok güzel.Gelişim sadece eğitim de değil bir çok alanda oluyor.Bütün bunların karşılığını hem çocuk hem de ebeveyin kalitesi olarak aldıklarını görüyorum.Ekinin okul arkadaşlarının evlerinde sevgi ve sefkat gördüklerini okulda gösterdikleri davranışlardan anlamak mümkün.Koleji bırakıp PEMBE MAVİ'ye gelen çocukları da görüyorum.Bunların hepsi gizli tutuluyor.Ama ben basın mensubuyum ve hiçbir detay gözünden kaçmıyor.Kışın çocuklar rahat ve sağlıklı olsun diye pekmezler bitki çayları ve kaliteli yemekler sunuluyor.Hiç bir veli eminim bunları bilmiyor.Ayrıca öğretmenlerin sevgi dolu gözleri çocukları özgür ve özgüvenli kılıyor.Sürekli bir pedagogun olması da tercih sebebi bence gelen velilerce.
Çocuklarımızın, okuldaki başarısını bir çok sebeb etkiliyor.Çocuğumuzla kuracağınız iletişimin kalitesi, okul ve öğretmeni ile gerçekleştireceği işbirliği düzeyi, çocuğumuzun başarısına önemli katkılarda buluuyor.
Dilek bunları yazdığım için umarım bana kızmazsın senin mütavazi ve halden anlayan kişiliğini her daim takdir edeceğim.

 · 

Günlerdir yaşamımızdaki inanç ve düşüncelerimizin bedenimizi nasılda etkisi altına aldığını düşünüyorum. Dilek aracılığı ile tanıştığım ve kısa zamanda sevdiğim Funda'nın annesi kronik lösemi ve bir çok rahatsızlığı var.Hem lösemi olup bu kadar çok da hastalıkla mücadele etmesi beni daha da derin bir açıdan olaylara bakmaya itiyor.Özümüzdeki gizemi anlamaya çalışıyorum.Hastalıklara sebep olan şeyler derinlerde bir yerde ve bunları çözmemiz gerekiyor.Dünya işleriyle o kadar ilgiliyiz ki ruhumuzu beslemeyi unutuyoruz.Evet tıp bizim vazgeçilmezimiz eyvallah ama ruhun çöküşüne sebep olan şeyleri tıpla bulamayız ki.Funda bunu bilen ve bunlara inanan biri olarak annesine aile dizimi yaptırıyor.Bunu bende çok önemsiyorum.Umarım annen kısa zamanda saglığına kavuşur.Aile dizimini 3 yıl önce bir arkadaşımdan öğrenmiştim.Bütün bu güzel terapi yöntemlerini geç öğrendiğim için hayıflansam da zararın neresinden dönülse kardır.
Aile dizimi,yaşamımızdaki duygusal ve işlevsel zorluğa sebep olan herşeye bakabiliyor.İlşikilerin kısa sürel olması,sürekli parasal kayıp yaşamak,iş bulmakta zorluk çekmek ve daha bir çok soruna çözüm bulabiliyor.
Kendisiyle ilgili sorunları  görmek isteyen  kişi,ailesinin yerine geçecek temsilcilerle bir araya geliyor.Burda güzel olan şey ailenizle bunu yapmak gerekmiyor. Temsili kişilerle yapılabiliyor olması. Terapist, kendi duyumsamasına göre temsili aile bireylerini yerleştiriyor ve böylece önümüzde bir ailenin portresi beliriyor: Her bir aile bireyinin diğeriyle yakınlık derecesi , birbirlerine duydukları sevgi, acı veya uzaklık hissi hakkında bilgi veren bir görüntü ortaya çıkar.
Seans sırasında temsilciler yerlerini değiştirip verilen kısa cümleleri tekrarlıyor. Bu cümleler aracılığı ile temsil edilen aile bireylerinin arasındaki ilişkiler gerçek boyutları ile ortaya çıkıyor. Seans ilerledikçe temsilciler birbirlerine göre konum değiştirerek kendilerini en rahat hissettikleri konumu buluyorlar.
Danışan seansın büyük bölümünde edilgen bir gözlemci olarak kalsa da çoğunlukla sona doğru kendi temsilcisi ile yer değiştirerek dizime katılıyor. Katılımı nasıl olursa olsun çoğunlukla bu kişi, ailesiyle ilgili yaşadığı endişe, sorunlar ve baskı konusunda yeni bir bakış açısı kazanıyor  ve rahatlıyor.
Diğer bir deyimle aile dizimi çok kısa bir sürede danışanı olumlu bir iyileşme sürecine sokan oldukça etkili bir yöntem.

Aile dizimi biz farkında olmaksızın yaşamımızı etkileyen atalarımıza kalbimizi açmamızı sağlayarak nesiller boyunca bize akan yaşam gücüyle köklerimizi derinleştirmemizi sağlıyor. 

Sevginin kökleri kitabında diyor ki  bir veya birkaçı ailenizde varsa aile enerji sisteminde kilitlenme var ve  aile sisteminde sevgi rahatça yolunda akamıyor demektir:

- Göçmen bir sülaleden gelmek
- Sık sık işsiz kalmak/ İflas etmek – ki bu hayata kök salamama sorunu göçmen sülaleden gelenlerde sık görülür-
- Ailede bekarlığın yaygın olması
- Bireyin iletişim problemlerinin olması
- Bireyin kardeşler ve aile büyükleri ile arasının soğuk olması
- Şizofren bir aile bireyi

Bence,İşin en ilginç yanı dizimde aile bireylerini canlandıran temsilcilerin hiç tanımadıkları ve haklarında bilgi sahibi olmadıkları halde  yerlerini aldıkları aile bireylerinin duygularını  çok kısa süre içinde hissetmeye başlamaları.

Sonuçta hepimizin bir ailesi var.Tanısak da tanımasak da atalarımızla bağlantılıyız.İşte aile dizimi biz farkında olmadan yaşamımızı etkileyen atalarımıza kalbimizi açmamızı sağlayan, nesiller boyunca bize akan yaşam gücüyle köklerimizi derinleştirmemizi sağlayan güzel bir terapi yöntemi.Bu konu  o kadar derin paragraflar içeriyor ki okudukça içinde gömüldüğümü hissettim.Sevginin Kökleri (SVAGİTO)  gerçekten okunması gereken ruhumuzun derinliklerini bize aktaran mükemmel kitaplardan biri.

Bu arada Dilek'cim bu yazıyı okursan Reiki'nin Dünya'da ki 8 üstadından biri olan İsmail Bülbül'ün çalışmalarını kitaplaştıracağım.Bu gelişme beni şu günlerde oldukça mutlu etti.Detaylarını  tatilden dönünce aktarıcam.

ZAMANIN ÇARKI

Savaşçının özgüveni sıradan insanın özgüvenine benzemez.Sıradan insan kendini izleyenlerin gözünde kesinlik arar ve buna özgüven der. Savaşçı ise kendi gözlerinde kusursuzluğu arar ve buna alçakgönüllülük der. Sıradan insan yoldaşlarına bağımlıdır, savaşçı ise yalnızca sonsuzluğa.

Savaşçı, yıllar öncesinde deneyip de üstesinden gelemediği bir sürü edimi gün gelir başarır. Değişmiş olan o edimler değil, kendisi hakkındaki düşüncesidir.

Bir savaşçının izleyebileceği tek yol, tutarlı ve ikirciksiz edimlerde bulunmaktan geçer. Belli bir zaman gelir, eski alışkanlıklar ve yöntemler savaşçının bilgisi yeterli olsa bile yolunu keser. Savaşçı bir şeyin üstesinden gelecekse başarı yavaşça ve büyük bir çaba harcanarak gelmelidir – ama herhangi bir strese ya da takınağa hacet kalmaksızın.

Gündelik dünyada insanların yere basmalarını sağlayan şey, içsel söyleşidir. Kendi kendimize dünya şöyledir ya da böyledir diye konuştuğumuz için, sadece bu yüzden dünya şöyle ya da böyle olur. Bir savaşçı içsel söyleşiyi durdurmayı öğrendiği an, her şey mümkündür artık; en inanılmaz tasarılar bile erişilebilir hale gelir.

Bir savaşçı payına düşen ne olursa olsun, onu alır ve mutlak bir alçakgönüllükle kabul eder. Olduğu şeyi alçakgönüllülükle kabul eder – hayıflanarak değil.

Bir savaşçının alçakgönüllülüğü bir dilencininkine benzemez. Savaşçı başını kimseye eğmez, kimsenin kendisine baş eğmesine de izin vermez. Öte yandan bir dilenci, kendinden üstün saydığı birinin önünde hemen diz çöküp yerleri kazımaya başlar ancak kendinden aşağı birisinin de kendisi için yerleri kazımasını talep eder.

Teselli, sığınak, korku; bunların tümü, insanların değerlerini hiç sorgulamadan kabullenmeyi öğrendiği ruhsal durumları yaratan sözcükler.

Özgürlük pahalıdır, ama bedelini ödemek imkansız değildir. O halde seni tutsak edenlerden, efendilerinden kork. Zamanını ve erkini özgürlükten korkarak heba etme.

Sözcüklerin kusuru, kendimizi her zaman aydınlanmış hissetmemizi sağlamalarıdır. Oysa dönüp dünyayla yüzleşmeye kalkıştığımızda bizi daima ortada bırakırlar. Her zaman olduğu gibi dünyayla aydınlanmadan yoksun olarak yüzleşmek zorunda kalırız. Bu yüzden bir savaşçı konuşmak yerine eylemlerde bulunmayı tercih eder.Böylece yeni bir dünya tanımlamasını benimser – konuşmanın önemini yitirdiği ve yeni eylemlerin yeni düşüncelere ulaştırdığı yeni bir tanımlamayı.

Savaşçı kendini zaten ölü saydığından onun için yitirilecek bir şey yoktur. En kötüsü başına gelmiştir onun, bu yüzden duru ve dingindir. Onun eylemlerini ve sözlerini yargılayanlar onun her şeye tanıklık etmiş olduğunu hemen anlar.

Pek acayip bir iştir bilgi denen şey, özellikle de bir savaşçı için. Bilgi bir savaşçı için hemen geliveren, onu içine çeken ve geçip giden bir şeydir.

Savaşçılar kafalarını duvarlara vurarak değil, duvarları aşarak kazanırlar zaferlerini. Savaşçılar duvarların üzerinden atlarlar; onları yıkmazlar.

Bir savaşçının geliştirmesi gereken şey, yaşamı demek olan bu çılgın yolculuk için gereksindiği her şeyin kendisinde mevcut olduğu duygusudur. Savaşçı için geçerli olan, yaşamı sürdürmektir. Yaşam kendi başına yeterli, kendini açıklayıcı ve eksiksizdir.

Savaşçı olmayı dilemekle savaşçı olunmaz. Bu daha ziyade yaşamımızın son anına dek süren sonsuz bir savaşımdır. Hiç kimse bir savaşçı olarak doğmaz, tıpkı kimsenin sıradan bir insan olarak doğmadığı gibi. Biz kendimizi bunlardan birine ya da ötekine dönüştürürüz.

İnsanlar nesne değildir; katılık yoktur onlarda. Yuvarlak, ışıltılı varlıklardır; sınırsızdırlar. Nesneler ve katılıklar dünyası sadece onlara yardım için, yeryüzünden geçişlerini kolaylaştırmak için yaratılmış betimlemelerdir.

ZAMANIN ÇARKI – Carlos Castaneda

ŞÜKÜR VE SAHİCİLİK

Birçoğumuz tüm talihsizliklerimizden ötürü ana-babalarımızı suçlama tuzağına düşeriz. Doyumlu , MUCİZELERLE DOLU bir yaşam sürmenin önündeki en büyük engel BİZİM OLANI kabullenmeyi reddetmemizdir, OLANa direnmemizdir. Oluşturduğumuz öyküler bizim için inandığımız , savunduğumuz genel geçer düşünceler, olgular haline gelir. Sonra bu olgular yaşamımızı yaratan senaryolara dönüşürler. Kişisel ilişkilerimizi, mali durumumuzu , kariyerimizi bu senaryoya göre yaşarız. Belki annemizin bizi yeterince sevmediğine ya da ablamızın ya da abimizin ailenin gözdesi olduğna ikna olmuşuzdur. Babamızın alkolik olmasından, annemizin şöyle ya da böyle olmasından yakınır, sonra hayatımızda ters gitmiş şeylerin çoğu yüzünden onları suçlarız. Belki yaralarımız daha da derindir ve onlar şu ya da bu şekilde fiziksel şiddeti ya da cinsel tecavüzü içerir. Ailemizin içindeki durum her ne olursa olsun biz her an şöyle demeyi seçebiliriz: Olanlar geçmişte oldu, geçmişte yaşadığın olayların esiri olan “şimdi” “hakiki şimdi” değil , şimdi olmakta olan bir mucize, şimdi olmakta olan hakikate harikulade bir yolculuk , şimdi olmakta olan bir paradoks, şimdi olmakta olan mizah yüklü olan ve görmem gereken şey hayatımın bana armağan edildiğidir. 
Biz geçmişe dönüp, gerçekte olana – yaratmış olduğumuz illüzyonlardan yoksun bir biçimde- bakarak duygularımızı ve algılarımızı yeniden yazma GÜCÜNE SAHİBİZ. Bu çabanın önündeki en büyük engel bize yaşam vermiş olanlara duyduğumuz sevgiden korkmamızdır. Bu sevgi çok derinlere işlediği – inkar edilemez olduğu- ve en derin özlemimizin büyük bir bölümü ana-babalarımızı kalplerimizde bir olarak tutmak olduğu için bu sevgiden korkarız. Bu sevgiden korkarız, çünkü kendimizi sevginin orada olmadığına ya da yeterince iyi olmadığına ikna etmişizdir. Özlemi hissetmenin acısından kaçınır, hatta düş kırıklığına uğramaktan korktuğumuz için bir özlem olduğunu bile inkar ederiz. Özünde bu kendimize yaptığımız en büyük baltalamadır. Biz sevginin orada olmadığından korkar ve onu keşfetme ve hissetme fırsatını kendimizden esirger, sürekli olarak onunla yüzleşmenin çok zor ve acı verici olduğunu düşünür, böylece çok korktuğumuz bu acıyı uyuşturup dururuz. Bu ayrılık acısı bizim işleyiş biçimimiz haline gelir, yaşamımızın her veçhesi onun tarafından yönetilir ve o bizim hayatta yolumuzu gösteren pusulamız olur; ilişkilerimizin ve yaşam koşullarımızın birçoğunda, en kötüsü de kendi içimizde bu acıyı tekrar yaratır. İyi arabalar kötü fabrikalardan çıkmazlar. Tümüyle insani olan bir düzeyde ana-babalarımız Tanrı’dır, onlar yaşamımızın kaynağı ve bizim yaratıcılarımızdır. Bize verilmiş olan yaşamı reddetdiğimizde “Babam benim için yeterince iyi değildi” veya “Annem beni yeterince sevmedi” dediğimizde araba fabrikasının kötü bir fabrika olduğunu ve dolayısı ile imal edilen arabanın – bizim – yeterince iyi olmadığımızı söylüyor oluruz. Biz olanı reddettiğimizde, kendimizi reddediyor oluruz. Biz olmuş olanı reddetdiğimizde, yaşamın kendisini reddetmiş oluruz.
İnsanlar aradıkları şeyi –ister refah, ister sevgi dolu bir ilişki, ister başarılı bir kariyer olsun- bir türlü elde edemediklerini ya da bunların uzun sürmediğini açıklarlar. Çoğu bu konularda yıllarca uğraşmış, ama çok az başarı elde etmiştir; isteklerine erişmek için olumlu düşünme ve onaylamaları, meditasyonu ve diğer istekleri tezahür ettirme yöntemlerini uygulamış olsalar da yaşamın gizemli yolu uzun bir sopanın ucundaki havuç gibi kalmıştır. Onlar yaşadıkları zorlukları işlerinin hep ters gitmiş olmasıyla ilgili düş kırıklıkları ile ilgili ilk sorulacak soru şudur: Hangi ebeveynine saygı duymuyorsun? Ya da Kendini hangi ebeveyninle eşit hissediyorsun? Ya da Kendini hangi ebeveyninden üstün hissediyorsun? Bu sorularla karşılaşanlar önce büyük bir şaşkınlığa düşer, bazen soruyu sorana kuşku ile bakar bazen de kızarlar. Kendilerini toparladıktan sonra çoğu kendini savunmaya geçer, kendini haklı çıkarmaya çalışır ve bu sırada yaşamlarının senaryosunu açıklayan öykü sergilenir. Senaryo gözler önüne serilince onlar bu senaryonun halen yaşadıkları ıstırap ve zorluklarla ne ilgisi olduğunu sorarlar. Cevap şudur: Elimizdeki en değerli armağan olan yaşamımız ana-babalarımız aracılığı ve çabaları ile bize gelmiştir. Olduğumuz ve olmayı umduğumuz her şey onların sayesindedir.Onlara hak ettikleri yeri vermediğimizde ve verdikleri armağanın alıcısı olarak yerimizi inkar ettiğimizde yaşamı, tüm yaşamın kaynağını ve muhteşem bir evreni inkar etmiş oluruz.

Özgürlüğün Anahtarı Olarak Boyun Eğme

Çoğu kişi boyun eğme sözcüğünü işittiği anda hemen karşı koyar. Onlar boyun eğmenin onları güçsüzleştirecek bir şey olduğuna, güçlerini teslim etmek anlamına geldiğine inanırlar. Oysa aslında kaderimize boyun eğdiğimizde, derin bir huzur duygusu bizi kaplar ve hayatımızda ilk kez gerçek gücümüze erişebiliriz.

Boyun eğme konusunda en büyük zorluk biz ailemizi tecavüzcü olarak algıladığımızda ya da gerçekten böyle bir tecavüz vuku bulmuş olduğunda ortaya çıkar. Fiziksel, duygusal ya da cinsel tecavüz vuku bulmuş olsa bile, bu yine de sahip olduğumuz yaşamın ve dolayısı ile kaderimizin değişmez bir biçimde ailemize bağlı ve onun sayesinde olduğu gerçeğini değiştirmez. Bu bizim yaşamımızdır, başka bir yaşamımız yoktur ve bu anlamda annemiz bizim için tek annedir; aynı şekilde babamız bizim için tek babadır ve bu gerçeğe ne kadar direnirsek direnelim bu gerçek değişmez. Biz ebeveynlerimizin gerçekten tek ebeveynler olduklarını kabul edebildiğimizde, o zaman bizim için mükemmel ebeveynler olduklarını kabullenmeyi içeren içsel hareketi yapabiliriz. Peki, duygusal ya da fiziksel olarak orada olmayan ebeveyn nasıl olur da mükemmel ebeveyn olur? Nasıl olur da tecavüzkar bir ebeveyn mükemmel ebeveyn olabilir? Nasıl olur da ailesini terk etmiş olan bir ebeveyn bizim için mükemmel bir ebeveyn olabilir? Çok basit… çünkü biz ebeveynlerimiziz.Biz onların yeteneklerini ve becerilerini miras alırız, onların içsel bilgi ve deneyimlerini miras alırız. Tıpkı onların da bunları kendi ebeveynlerinden aldıkları gibi ve biz yaşamımızı onlara borçluyuz. Bu basit bir gerçektir.
Ebeveynlerimize boyun eğmek, yaşam armağanını bize aktarıldığı şekilde, hiç duraksamadan ve sorgulamadan, olduğu gibi tam olarak almak anlamına gelir. Böyle yaptığımızda, kalplerimizi yaşamın nimetlerini tam olarak alacak şekilde açarız. Bunu yapmadan önce, bizim olanı “almak” için çoğunlukla mücadele etmemiz gerekir ve yaşamın nimetleri olarak gördüğümüz şeyleri en nihayet elde ettiğimizde onlar genellikle bize boş gelirler ya da istediğimizi düşündüğümüz şeyi aslında istemediğimizi hissederiz. Biz eksik olduğumuzda hayatımızdaki hiçbir şey ne işimiz ne ilişkimiz bize tammış gibi gelir, hepsi birşeylerin eksik olduğu duygusunu taşır; eksik olan şey bizim anne ve babalarımızın yaşamla kutsanmış çocukları olmamızdır.

Kısa bir süre durup aşağıdaki meditasyonu uygulayın. O size ebeveynleriniz vasıtası ile tüm sevginin ve yaşamın kaynağı ile aranızdaki derin bağlantıyı hissetmenizi, onunla dolmanızı ve onun karşısında huşu duymanızı sağlayacaktır. Biz ebeveynlerimizi reddettiğimizde ya da kendimizi onlardan bir biçimde üstün gördüğümüzde, gerçekte bize verilmiş olan yaşama “hayır” diyor, kadere ve işlerin düzenine meydan okuyor, böylece kendimizi yaratıcı yaşam gücünden koparıyor oluyoruz.

MEDİTASYON

Ebeveynlerinizin arkanızda durduklarını, babanızın sağ omzunuzun arkasında, annenizin ise sol omzunuzun arkasında durduğunu hayal edin. Onların ebeveynlerini de onların arkasına aynı şekilde yerleştirin. Büyük- büyük ebeveynlerinizi de onların arkasına yerleştirin, buna hakkında bilgi sahibi olduğunuz başka kuşakları da ekleyin. Siz zamanın sislerine doğru bir yelpaze gibi yayılan yassı bir üçgenin sivri bir ucuymuşsunuz gibi arkanızda sıra sıra uzanan aile kuşaklarını görmeye devam edin.
Bu büyük kalabalığın giderek genişlemesine devam edin. Hayalinizde ona ard arda kuşaklar ekleyin ta ki tüm yaşamın başlangıcını, kaynağını, o ilk kıvılcımı görene dek. Bu hala bir gizemdir, ama siz onu Tanrı ya da sadece “Kaynak” olarak da isimlendirmek isteyebilirsiniz.

Bir an durup her biri yaşam armağanını bir sonraki kuşağa aktarmış olan bu geniş atalar kalabalığından gelen desteğin gücünü hissedin. Şimdi ebeveynlerinizle yüz yüze gelmek için 180 derece döndüğünüzü hayal edin. Onların omuzları üzerinden bu geniş kalabalığa bakın ve hayalinizde geriye gidebildiğiniz kadar giderek her bir kuşağı gözden geçirin, onların deneyim zenginliklerini hissetmenize izin verin. Her bir kuşak zorluklara dayanmış, zaferler yaratmış ve bir sonraki kuşak için gelecekteki gelişmin temellerini atmıştır. Tüm bu ataların zaman geçtikçe zihnen, kalben ve ruhen geliştiklerini , her bir kuşağın bir sonraki kuşak için yeni var oluş, yapış ve düşünüş biçimlerine kapılar açmış olduklarını düşünün. Şimdi ebeveynlerinize bakın ve tüm bu tekamülün , bilgeliğin ve öğrenimin size karşınızda duran bu çok özel iki kişi tarafından bir yaşam armağanı olarak verilmiş olduğunu idrak edin.

Şimdi içsel olarak yaşam için minnettarlık duyarakebeveynlerinizin ve atalarınızın önünde saygıyla eğilin.

Bu meditasyonu istediğiniz kadar sık yapabilirsiniz.

John L . Payne